Morska wyprawa

27 września przed wieczorem na VII piętrze pojawił się groźny kapitan poszukujący załogi na swój statek.

Najodważniejszymi okazały się najmłodsze dzieci, które z radosnym okrzykiem: „Ahoj” ochoczo stawiły się na wezwanie. Starszym zabrakło hartu ducha albo też niepomyślne wiatry uniemożliwiły im dotarcie na czas na miejsce próby. Tak, tak, nim załoga mogła zamustrować się na statek, musiała udowodnić swą przydatność do trudnej roli marynarza.

Kapitan sprawdzał umiejętności kandydatów – od sprzątania pokładu począwszy, poprzez pracę zespołową, załadunek towarów, przygotowanie statku do rejsu, a na gotowaniu zupy kończąc. Badano też wzrok i słuch oraz przeprowadzono testy na odwagę, siłę i koleżeństwo. Pod wodzą nieustraszonego majtka wszyscy adepci sztuki żeglarskiej celująco zdali trudny egzamin i ubrani w piękne marynarskie stroje znaleźli się na statku.

Początkowo wiatry sprzyjały załodze, lecz po pewnym czasie potężny sztorm zaczął huśtać maleńkim korabiem. Przytomność umysłu, nieustraszone serca, umiejętność pływania i oczywiście koła ratunkowe pomogły wszystkim wyjść z opresji i szczęśliwie znaleźć się z powrotem w objęciach przejętych mam.

Oczywiście cała wyprawa odbyła się w wyobraźni, a w groźny ocean na chwilę zamieniła się oddziałowa stołówka.

Przygotowania do wyprawy i rejs po wzburzonym morzu obserwowała uważnie wysłanniczkaMazurskich Jezior – pani Zosia. Jak mogła, pomagała dzielnym marynarzom – okrzykami, cennymi wskazówkami oraz darami serca. Na koniec opowiedziała o przywiezionych „prezentach z hakiem” i zachęcała do rysowania obrazków na wystawę. Podkreślała też znaczenie wzajemnej życzliwości, wsparcia, dzielenia się z innymi.

Na koniec Gość i wszystkie ciocie z Fundacji pożeglowały po salach, niosąc uśmiech, ciepłe słowa i drobne upominki.

Dziękujemy Pani Zosi i wszystkim ofiarodawcom. Życzymy samych pomyślnych wiatrów. Ahoj!